Uważam, że w naszym zawodzie nie można stać w miejscu. Jeśli chcesz być naprawdę dobry w tym, co robisz – musisz ciągle rozwijać swój warsztat, wracać do anatomii, poszerzać wiedzę i iść do przodu.
Szkolenia pokazują jeszcze, że każdy pacjent jest inny i kluczowe jest tutaj indywidualne podejście do każdego przypadku. Nie ma schematów
Muszę przyznać, że kiedyś do osteopatii podchodziłem dość sceptycznie. Dziś coraz bardziej widzę, jak ogromne znaczenie mają połączenia w ciele – np. relacja przepony z barkiem, unerwienie, wpływ narządów wewnętrznych na funkcję kończyn. To fascynujące, jak wszystko jest ze sobą powiązane.
Ostatnie szkolenie jeszcze bardziej uświadomiło mi, jak złożony w leczeniu jest bark – ile struktur i czynników ma na niego wpływ, i jak precyzyjnie trzeba do niego podejść.
Każde kolejne szkolenie pokazuje mi, że fizjoterapia/osteopatia to niekończąca się droga rozwoju. Ale to też narzędzia, dzięki którym jeszcze skuteczniej pomagam pacjentom.
Jak wyglądały szkolenia, w których uczestniczyłem w ten weekend?
W NAJWIĘKSZYM SKRÓCIE:
Moduł ten łączył anatomię (stawy ramienny, łopatkowo-żebrowy, mostkowo-obojczykowy, barkowo-obojczykowy, więzadła, mięśnie, unaczynienie i unerwienie) z biomechaniką obręczy barkowej, uwzględniając jej powiązania z kręgosłupem i narządami wewnętrznymi.
Sekcja patologia i semiologia skupiła się na różnicowaniu bólu rzutowanego (z kręgosłupa szyjnego/piersiowego, narządów wewnętrznych) oraz leczeniu dysfunkcji samego stawu i obręczy (uszkodzenia stożka rotatorów, zamrożony bark, zmiany zwyrodnieniowe, dolegliwości mięśniowo-powięziowe).
Natomiast część praktyczna obejmowała badanie i różnicowanie dysfunkcji barku, kręgosłupa i jamy brzusznej, nauczanie technik tkanek miękkich (powięziowych, relaksacji, naczyniowych, wewnątrzkostnych) oraz technik stawowych (mobilizacje, manipulacje, BLT), a także planowanie postępowania terapeutycznego w typowych schorzeniach.
